پرنده ...

میان پنجره باز

پرنده بود و نگاهش

در امتداد پریدن

عبور بال سیاهش

پرنده حرف دلش را میان حنجره اش ریخت

لباس هجرت خود را بروی پنجره آویخت

پرنده رفت و لباسش بروی پنجره جا ماند

بگوش پنجره  تنها تصوری ز صدا ماند ...